Ik wil eigenaar worden!

Geschreven door Renaud Chaudoir op 30 november 2012

Column van Caroline

Dit jaar heb ik besloten om de sprong te wagen: op zoek gaan naar dat ene perfecte pand en vastgoedeigenaar worden. Totnogtoe heb ik altijd in de stad gewoond waar ik volop genoot van de stadsomgeving: altijd wat te doen in de buurt en de vrijheid om je boodschappen te doen vlakbij de deur. Waarom dan de stap naar vastgoedeigendom wagen? Omdat vastgoed op dit moment nog vrij betaalbaar is na een enorme stijging van de vastgoedprijzen de laatste jaren, en omdat mijn groetmoeder, mijn vader, mijn boekhouder en men bankier me altijd al gezegd hebben dat vastgoed kopen de beste investering is. In deze zware economische tijden, waar een spaarboekje bijna niets meer opbrengt, zie ik wel wat in hun redenering.

Locatie, locatie, locatie

Zelfs al raden alle internetsites aan om eerst naar de bank te gaan om je leencapaciteit te kennen, ben ik eerst beginnen kijken naar online immo-advertenties. Dromen mag toch? De bank zal wel wachten… Eerste uitdaging: de geografische zone afbakenen. Ik heb altijd al in Brussel gewoond, maar ik werk in de provincie Antwerpen. Mijn verloofde werkt in het centrum van Brussel. Een huis kopen in de provincie Antwerpen om dan elke dag in de file te staan op de E19 richting Brussel is dus uitgesloten. Bovendien wonen al onze vrienden in Brussel, dus zijn we ook niet van plan om naar de andere kant van het land te verhuizen! Ook de Ring rond Brussel vormt een psychologische barrière: noch mijn verloofde, noch ikzelf hebben zin om ons elke dag op de Ring te begeven om naar het werk te gaan. Bye bye dus aan het zuiden van Brussel, waar zich enkele rustige en groene gemeenten bevinden, zoals Waterloo, Louvain-la-Neuve of Linkebeek. In de eerste instantie concentreren we ons vooral op het noorden van Brussel en Vlaams-Brabant.

Afspraak met de bank

Nu we de zone afgebakend hebben waar we ons huis willen kopen en de websites afgeschuimd hebben om de gemiddelde vastgoedprijzen te kennen, is een afspraak met de bank onvermijdelijk. We hebben ons vooraf goed geïnformeerd: we weten wat we willen (een vaste rentevoet), we kennen de huidige rentevoeten en we hebben zowat alles gelezen wat er te lezen valt over alle supplementaire opties, zoals de schuldsaldoverzekering, een heropname van het reeds afbetaalde kapitaal, vervroegde terugbetaling, etc… We hebben de indruk dat we zeer goed weten waar we mee bezig zijn. En toch, nauwelijks aangekomen bij de bankier komt de ontnuchtering: we voelen ons verloren en zien door de bomen het bos niet meer door alle verschillende soorten kredieten en allerlei extra’s. Het vakjargon dat bij de bankier gesproken wordt, lijkt wel Chinees voor ons, groentjes in alles wat met hypothecair krediet te maken heeft. De rente die de bank ons voorstelt, ligt bovendien ver boven de tarieven die in kranten en op internet aangekondigd werden. Gelukkig is er ook goed nieuws: met onze salarissen, onze garanties (een contract van onbepaalde duur) en een kleine persoonlijke bijdrage om de onkosten te betalen, kunnen we tot 300.000 euro lenen.

Wat kunnen we kopen met 300.000 euro?

300.000 euro of 12.000.000 Belgische Frank… Ik ben nog van de oude stempel en voor mij lijkt 300.000 euro een enorm bedrag. Na wat zoeken op het internet en enkele bezoekjes bij immo kantoren blijkt echter al snel dat we ons in de middenmoot bevinden en vooral in een erg concurrentiële markt. “U heeft er geen idee van hoeveel jonge koppels op zoek zijn naar een huis tussen 250.000 en 300.000 euro!” wordt ons bevestigd door een immo agent. Ontmoedigend? Nee, helemaal niet!

 

Het decor is gezet. De zoektocht naar een droomhuis zal lang en zwaar worden voor een jong koppel zoals wij. Maar het staat vast: voor de zomer van 2013 zijn wij eigenaar van een huis!

 

Lexicon