Op bezoek bij de promotor

Geschreven door Renaud Chaudoir op 17 december 2012

Column van Jessie

Nu dat we een leuk nieuwbouwappartement gevonden hadden, was het tijd om langs te gaan bij de promotor die ons meer informatie zou verschaffen over het appartement van onze keuze.

Plannen en maquettes

Na een vriendelijke ontvangst kregen we een mooie maquette voorgeschoteld die duidelijk maakte hoe het gebouw er zou uitzien en waar in dat gebouw ons appartement zich situeerde. De promotor begon meteen met een ‘verkoperspraatje’ en zette de positieve punten van het appartement in de kijker: het is gelegen in een rustige buurt, op de bovenste verdieping van het gebouw dus je hebt geen last van de bovenburen, er was een ruim terras voorzien en het appartement had een zuidelijke oriëntering, wat betekende dat we de hele middag van het zonnetje konden genieten.

 

Toen haalde de promotor ook een reeks plannetjes boven in A3 formaat. Op het eerste plannetje was de ruime omgeving van het gebouw te zien, waarop ook de andere nieuwbouwprojecten aangeduid waren. Op het volgende plannetje was het gebouw zelf uitgetekend en daarna kregen we een plan te zien van het appartement van onze voorkeur. Allerlei afmetingen, maar ook meubels stonden op het plan aangeduid. Mijn eerste indruk was erg positief: het leek niet al te klein, de voorgestelde inrichting was leuk (hoewel we dat natuurlijk volledig zelf konden kiezen) en ook dat zongerichte terras deed mij meteen dagdromen.

Het lastenboek

Na de maquette en de plannetjes, werd ons het lastenboek voorgelegd. Daarin stond van a tot z beschreven welke materialen gebruiken zouden worden voor de bouw van het appartement en hoe de gemeenschappelijke delen eruit zouden zien.

 

In het lastenboek stond tevens beschreven welk bedrag voorzien was voor de keuken, de keuken, de vloer, de deuren, de radiatoren, etc. Al deze dingen konden we naar eigen voorkeur kiezen, weliswaar in de winkels waar de promotor mee samenwerkte. Binnen het voorziene budget blijven hoefde niet, maar dan moest je het verschil uiteraard wel bijleggen. Kozen we bijvoorbeeld voor een keuken die 1.000 euro duurder was dan het bedrag dat door de promotor voorzien was voor de bouw van de keuken, dan moesten we die 1.000 euro zelf bijleggen. Later werd ons duidelijk dat dit het pijnpunt is van het hele ‘sleutel-op-de-deur’-concept: er worden slechts ‘standaard’ keukens, badkamers, vloeren, etc. voorzien, waardoor je zelf nog heel wat extra moet betalen als je graag wat meer comfort en meer kwalitatieve materialen wenst.

Een week bedenktijd

Nadat de promotor klaar was met zijn uitleg over het appartement, kregen we een soort promotieboekje mee, waarin alle informatie over het appartement uitgebreid uitgelegd stond. Ook de plannen kregen we mee naar huis; de maquette bleef jammer genoeg bij de promotor.

 

Ok, dat was dat. Wat nu? We kregen van de promotor een optie van één week op het appartement. Hadden we na die tijd niets van ons laten horen, zou het appartement ter beschikking gesteld worden van andere kandidaat kopers. En uiteraard raadde de promotor ons aan om snel te beslissen, want “er waren heel wat geïnteresseerden”…

 

Lexicon